Τα λαμπάκια στο απέναντι μπαλκόνι αναβοσβήνουν. Τα παρατηρώ από την καρέκλα του γραφείου μου. Ο ρυθμός τους δεν μοιάζει γνώριμος.
Το δέντρο στο σαλόνι μου, μοιάζει ξένο. Κάποιος άλλος το τοποθέτησε εδώ. Με ξένα στολίδια, ξένες γιρλάντες και ένα αστέρι θαμπό στη κορυφή. Μόνο τα καμένα του λαμπάκια, μοιάζουν να είναι δικά μου.
Τα βαφτιστήρια στο τηλέφωνο, ζητούν δώρα, που δεν είδαν σε βιτρίνες. Κάποια οθόνη τάμπλετ, τις αντικατέστησε κι αυτές.
Πρέπει να ανοίξω την δική μου οθόνη τώρα. Με ένα κλικ
μπορεί και να προλάβω. Με ένα μήνυμα β4 μπορεί και να τα
δώσω εγκαίρως.
Φορώντας τρύπια φόρμα και μάσκα στο στόμα. Χωρίς φιλιά
και αγκαλιές. Μόνο ευχές απ’ το ένα μέτρο. Ίσως τελικά,
αυτά τα Χριστούγεννα μας αξίζουν.
Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Cartel στις 25/12/2020
Δαμιανός Λαουνάρος