Λίγα λόγια για τις Κατάρες

Δεν έχει συμπληρωθεί ολόκληρος μήνας από από την έκδοση του πρώτου μου βιβλίου οι «Κατάρες» και βομβαρδίζομαι από κάθε λογιών ερωτήσεις. Ακόμα και κάποιες που ίσως είναι άσχετες με το βιβλίο. Ίσως αυτό να είναι και το σωστό ή μάλλον το συνηθισμένο, όταν εισέρχεσαι στον χώρο της συγγραφής, έτσι ξαφνικά όπως εγώ. Ποιος ξέρει! Σε κάθε περίπτωση, νιώθω την ανάγκη να σας πω μερικές κουβέντες και να απαντήσω σε μερικά ερωτήματα από εδώ μέσα, στο laoudnotes, που αποτελεί το καινούριο μου σπίτι. Μακριά από οποιαδήποτε μορφή καθωσπρεπισμού που μπορεί να απαιτεί μια συνέντευξη στον οποιοδήποτε δημοσιογράφο, με λόγια σταράτα, κοφτά και ειλικρινή. Σαν να απευθύνομαι σε φίλους… «Προς τι, ο τίτλος Κατάρες;», ρωτούν όλοι, γνωστοί και άγνωστοι.

Ας ξεκινήσω την απάντηση μου λέγοντας πως το βιβλίο αυτό δεν έχει ουδεμία σχέση με θέματα θρησκευτικού περιεχομένου. Αυτοί που το έχουν διαβάσει το διαπίστωσαν εύκολα. «Κατάρες» ήταν ο τίτλος του πρώτου αρχείου που αποθήκευσα στον υπολογιστή μου όταν ξεκίνησα να γράφω την ιστορία, ως ένα ακόμα διήγημα προς δημοσίευση στο περιοδικό Cartel. Διατήρησα τον τίτλο αυτόν, ακόμα και όταν το έστειλα στις Εκδόσεις Βακχικόν καθώς τον θεώρησα καρμικό. Σαν να έβαζα μια τελική πινελιά που θα βοηθούσε στην λύτρωση του ήρωα. Άλλωστε αυτό που του μένει χαραγμένο στην μνήμη ύστερα από πολλά χρόνια, είναι η τοξικότητα που εισέπραξε μέσα από τον προπηλακισμό του. Αυτό που για τον περίγυρο του αποτελούσε ευχή, για εκείνον αποτελούσε και κατάρα.

Κάπου εδώ πρέπει να αναφέρω, ότι σε όσους προκαλεί μία σύγχυση ο τίτλος και μόνο του βιβλίου, οφείλεται στο ότι ίσως θα προτιμούσαν να γράψω για ρομαντικές αγάπες, λουλούδια και πουλάκια που ανέμελα πετούν. Ευτυχώς, το θέμα του βιβλίου δεν παρουσιάζει, μια κατά τη γνώμη μου εσφαλμένη αντίληψη της πραγματικότητας. Θα πρότεινα πάραυτα, ακόμα και σε εκείνους που δεν είναι εξοικειωμένους με αυτό το είδος συγγραφής να του δώσουν μια ευκαιρία! Ίσως τότε να καταφέρουν να σκάσουν το ροζ συννεφάκι που περικλείει την άποψη τους για την ζωή και να αντικρύσουν μια πραγματικότητα, που μπορεί να μην είναι βολική μεν αλλά είναι αδιαμφισβήτητα αληθινή.

Προχθές πήγαινα το σκυλί μου βόλτα στο πάρκο και μια γειτόνισσα με σταμάτησε. «Συγχαρητήρια για το βιβλίο σου, το διάβασα όλο! Να σε ρωτήσω όμως κάτι! Εσύ είσαι ο ήρωας του βιβλίου; Σε ρωτάω γιατί στο οπισθόφυλλο γράφει ότι όλα βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα…». Περίμενε την απάντηση μου με ένα ύφος λαχτάρας, λες και θα έβγαζε λαβράκι για την αυριανή εφημερίδα. Της χαμογέλασα κι εγώ συνωμοτικά και συνέχισα την βόλτα μου. Αυτοί που με γνωρίζουν δια ζώσης, μπορούν εύκολα να καταλάβουν αν είμαι εγώ ο ήρωας του βιβλίου ή όχι. Οι υπόλοιποι, όπως και η συμπαθέστατη γειτόνισσα, ας αποφασίσουν μόνοι τους. Δεν έχει σημασία άλλωστε. Προσπάθησα στοχευμένα να μην δώσω κάποιο όνομα στον ήρωα ούτε καν σαν καλλιτεχνικό ψευδώνυμο.

Πιστεύω ακράδαντα πως είναι μια ιστορία που μπορεί ο οποιοσδήποτε, ανεξαρτήτως φύλου, να ταυτιστεί. Ο στόχος μου ήταν να βγούμε όλοι σοφότεροι(πρώτος και καλύτερος ο εαυτός μου) μέσα από αυτήν την ιστορία, γεννώντας μια σειρά από ερωτήματα, με βασικότερα όλων δύο: ΄Έχουν τα πάντα στη ζωή ένα τίμημα; Ό,τι λάμπει είναι χρυσός ή κρύβει και σκοτάδια; Προσπάθησα μέσα από την αφήγηση μου να αντικρούσω μια σειρά από στερεότυπα που επικρατούν στη σημερινή κοινωνία, ώστε να δώσω στον αναγνώστη την ευκαιρία να κρίνει και να απαντήσει μόνος του σε αυτά. Αυτός πρέπει να είναι άλλωστε και ο απώτερος σκοπός ενός βιβλίου γενικότερα. Να σε προβληματίσει και να ακονίσει την κριτική σου σκέψη. Αν τα κατάφερα ή όχι θα δείξει ο χρόνος…

Δαμιανός Λαουνάρος
22-11-2021