Την περασμένη Κυριακή είχα κανονίσει με φίλους να πάμε εκδρομή σε μια ορεινή κωμόπολη της Αττικής. Βαριόμουν εδώ που τα λέμε! Θα έπρεπε να σηκωθώ νωρίς και να φύγω χωρίς να έχω πιει καλά-καλά τον καφέ μου. Tο απεχθάνομαι αυτό! Επομένως δεν με πείραξε πολύ, που τελευταία στιγμή ακυρώθηκε λόγω ατυχών συμβάντων που προκύψανε. Άλλωστε είναι αλήθεια, και ας αποτελεί κοινότυπο, πως όταν κάνουμε σχέδια ο Θεός γελάει και πολλές φορές άλλα κανονίζουμε και άλλα κάνουμε εν τέλει.
Χωρίς να αναφερθώ στο τι άλλαξε τα σχέδια μας, θα αναφέρω πως τελικά κατέληξα στο άλσος του Άγιου Φίλιππα στη Νίκαια, να περπατάω περιστοιχισμένος από δέντρα πίνοντας ένα Freddo espresso σκέτο στο χέρι. Δεν το λες και άσχημα! Αφού πήραμε τον όσο γίνεται “καθαρό” αέρα μας και αφού η πείνα έκανε το στομάχι μας να βαράει σαν τουμπερλέκι(κυρίως το δικό μου) σκεφτήκαμε να πάμε κάπου να τσιμπήσουμε κάτι.
Ξεκινήσαμε για ένα μεζεδοπωλείο που βρισκόταν στον Κορυδαλλό που ήταν κοντά μας αλλά τελευταία στιγμή αλλάξαμε πάλι σχέδια και πήγαμε σε ένα παρά δίπλα που λεγόταν “Σεμέλη”. Μια μεγάλη ξύλινη επιγραφή στην είσοδο του μεζεδοπωλείου, που ουσιαστικά ήταν μια όμορφη αναπαλαιωμένη μονοκατοικία, έγραφε “Στο Βάθος Κήπος”. Το θεώρησα καλή ιδέα γιατί ήθελα να μπορώ να καπνίσω πριν και μετά το φαγητό. Κάναμε την καλύτερη επιλογή!
Ο κήπος ήταν περιτριγυρισμένος από παρτέρια, με πράσινα φουντωτά φυτά να υψώνονται σε ύψος δύο μέτρων, που σε έκαναν να αισθάνεσαι τυχερός που κατάφερες και βρήκες μια όαση κρυμμένη στην καρδιά της τσιμεντούπολης. Η οροφή ήταν σκεπασμένη με μια λεπτή διάφανη τζαμαρία, η οποία και επέτρεπε να βλέπεις έναν κεραμιδόγατο να κόβει βόλτες που και που, πάνω από το κεφάλι σου με τις χνουδωτές πατούσες του να αντηχούν με ρυθμό όταν περπάταγε με περίσσια χάρη στο γυαλί. Επιλέξαμε ένα απόμερο τραπεζάκι κάτω από μια ψηλή λεμονιά που έστεκε αγέρωχη και μυρωδάτη στη μια γωνιά του τετράγωνου κήπου. Ήταν πολύ όμορφα! Το φαγητό ήταν έξοχο και η εξυπηρέτηση άψογη. Και εξίσου άψογο ήταν και το ημίγλυκο κόκκινο κρασί που μου έφεραν να πιω και που με έκανε να καταλάβω, πως με λίγη καλή παρέα και λίγο καλό κρασί δεν χρειάζεσαι και πολλά άλλα πράγματα στη ζωή για να είσαι ευχαριστημένος.
Χορτάτοι πλέον και ικανοποιημένοι από όλη την εμπειρία είπαμε να φύγουμε. Σήκωσα το χέρι μου και έκανα νόημα στον έναν από τους δύο σερβιτόρους που μας εξυπηρετούσαν για να μας φέρει τον λογαριασμό. Μου έγνεψε καταφατικά. Ήρθε στο τραπέζι μας, από την μεριά που καθόμουν εγώ, κρατώντας ένα τεφτέρι. Τα ντροπαλά του μάτια μαρτύρησαν την ύπαρξη ενός εξίσου ντροπαλού χαμόγελου κάτω από την υγειονομική μάσκα που φορούσε στο στόμα.
«Είναι 68,50 ευρώ αλλά από σας κύριε “Κιάνου Ριβς”, θέλουμε 60. Το γνωρίζετε σίγουρα πως είστε ίδιος με τον “Κιάνου Ριβς”. Τιμή μας λοιπόν που φάγατε σε μας».
Ξαφνιάστηκα για την καλύτερη τιμή που μας έκανε αλλά όχι για αυτό που είπε. Βλέπετε, εν μέσω της καραντίνας, αποφάσισα να μακρύνω τα μαλλιά μου για να μην έχω ανάγκη κάθε τόσο να τρέχω στο κουρείο ή να έχω το άγχος αν είναι ανοιχτό. Το καλοκαίρι που πέρασε είχαν ήδη μακρύνει αρκετά όταν δούλευα ολημερίς και ολονυχτίς πίσω από μια μπάρα. Είχα λοιπόν εξοικειωθεί από τους πιτσιρικάδες να μου λένε το ίδιο πράγμα συνέχεια και σχεδόν κάθε μέρα: «Μοιάζεις με τον Κιάνου Ριβς το ξέρεις;» ή ακόμα πιο συχνά «Είσαι ίδιος ο John Wick ρε φίλε!» Εγώ δεν την έβλεπα και ούτε την βλέπω την ομοιότητα. Πιθανολογώ πως πρέπει να οφείλεται στα μαύρα μακριά μαλλιά και στα μαύρα γένια. Όπου και να οφείλεται με αφήνει παγερά αδιάφορο! Όμως ήταν πελάτες μου και μου αφήνανε χρήματα, οπότε δεν τους το χαλούσα! Έπαιζα τον ρόλο μου, χαμογελούσα και τους έκανα το χατίρι να βγάλουμε φωτογραφίες. Ένας μάλιστα, με είχε τραβήξει μια φωτογραφία ένα βράδυ την ώρα που του έφτιαχνα το ποτό του και μόλις τον πλησίασα για να του δώσω και να πληρωθώ μου έδειξε στο κινητό του πως είχε ποστάρει στο Instagram “ John Wick making cocktails for me”. Oμολογώ μου φάνηκε έξυπνο!
Χαμογέλασα στον σερβιτόρο και του είπα ευχαριστώ. Το ίδιο έκανε και όλη η παρέα. Πληρώσαμε αφήνοντας καλό φιλοδώρημα και σηκωθήκαμε να φύγουμε.
Καθώς πηγαίναμε προς την εξώπορτα ο νεαρός σερβιτόρος συνέχισε το αστείο του:
« Γεια σας! Εύχομαι να συνεχίσετε να βγάζετε καλές ταινίες…» είπε χαμογελώντας αμήχανα πάλι.
« Αυτό θα κάνω. Μείνε ήσυχος. Μόλις γυρίσω την επόμενη θα ξανά έρθω να φάω…» του απάντησα εγώ.
Βγήκαμε από το μαγαζί και αρχίσαμε να περπατάμε προς το μέρος που είχαμε παρκάρει το αυτοκίνητο.
« Εγώ έτσι που τον είδα που ήρθε από πάνω σου χαμογελώντας, περίμενα ότι θα σου έλεγε ότι έχει διαβάσει το βιβλίο σου και του άρεσε.» γύρισε και μου είπε μια φίλη μου από την παρέα.
Σταμάτησα για λίγο και την κοίταξα ενώ σκεφτόμουν αυτό που είπε.
« Εγώ πάλι δεν περίμενα να μου έλεγε πως έχει διαβάσει το βιβλίο μου. Ποιο φυσιολογικό μου φάνηκε που του έμοιαζα με τον Κιάνου Ριβς…» πρόσθεσα.
Έχοντας εξηγήσει στην παρέα, τις καλοκαιρινές εμπειρίες μου επί του θέματος, έδειχναν να καταλαβαίνουν τι εννοούσα. Δεν είπαμε κάτι άλλο και πήγε ο καθένας σπίτι του.
Την επόμενη μέρα ξύπνησα το πρωί και έφτιαξα έναν ζεστό καφέ. Κάθισα αναπαυτικά στην καρέκλα του γραφείου μου και διάβαζα τα νέα της επικαιρότητας από το κινητό. Χωρίς κάποιο προφανή λόγο ή αιτία, μου ήρθαν στο μυαλό οι χθεσινές μου κουβέντες. Μου είχε κάνει εντύπωση άλλωστε που συνειδητοποίησα πως δεν θα περίμενα να έχει διαβάσει κάποιος άγνωστος το βιβλίο μου. Και ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε που μου φάνταζε πιο περίεργο να έρθει κάποιος να μου πει πως διάβασε το βιβλίο μου από το να μου πει ότι μοιάζω με έναν αστέρα του Χόλυγουντ! Χάρηκα με αυτήν μου τη σκέψη. «Γράφω απλά και μόνο για να αισθάνομαι καλύτερα εγώ και όχι για να γίνω αρεστός στους άλλους και να πουλήσω αντίτυπα!» θυμήθηκα τον εαυτό μου να λέει όταν έστελνα την χειρόγραφη νουβέλα μου δεξιά και αριστερά, σε διάφορους εκδοτικούς μήπως και ενδιαφερθεί κάποιος να την εκδώσει. Και η αλήθεια αυτή ήταν και εξακολουθεί να είναι.
Άρχισα ακαριαία να αισθάνομαι περήφανος για εμένα. Και το συναίσθημα αυτό, αυξανόταν ακόμα πιο πολύ, όσο σκεφτόμουν ότι ενώ τελικά εκδόθηκε το βιβλίο μου, κάνοντας ένα όνειρο μου πραγματικότητα, εγώ εν τέλει παρέμεινα προσγειωμένος χωρίς να μου γεννηθεί η ματαιοδοξία να κυνηγάω νούμερα πωλήσεων, κριτικές και διθυραμβικά σχόλια.
«Μπράβο μου! Καλά τα καταφέρνω!» ξεστόμισα με ικανοποίηση, κάνοντας παράλληλα με τα χείλη ένα μορφασμό που ξεχείλιζε αυταρέσκεια!
Σηκώθηκα με έπαρση και πήγα να ξεκινήσω την καθημερινή μου ρουτίνα, πηγαίνοντας στη βιβλιοθήκη για να πάρω ένα βιβλίο να διαβάσω. Έψαξα να βρω το βιβλίο που μου έκαναν δώρο στις γιορτές και που από καιρό ήθελα να ξεκινήσω, τους “Αδερφούς Καραμάζοφ”. Το βρήκα, έφτιαξα άλλον έναν καφέ και κάθισα αναπαυτικά στην καρέκλα μου για να το απολαύσω.
Όπως και στα προηγούμενα βιβλία του Ντοστογιέβσκη που έχω διαβάσει, με συνεπήρε από τις πρώτες κιόλας σελίδες! Όσοι έχουν διαβάσει κάποιο έργο του καταλαβαίνουν τι εννοώ. Είναι απίστευτος ο τρόπος που εξιστορεί τα γεγονότα, και πιστεύω ακράδαντα πως δεν έχει υπάρξει όμοιος του(αν υπάρχει και δεν τον ξέρω θα χαρώ να με διαφωτίσετε) που να μπορεί να ψυχογραφεί και να αναλύει σε τέτοιο βάθος τους ήρωες ενός βιβλίου. Είτε σου αρέσει η ιστορία που διαβάζεις είτε όχι δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς παρά να θαυμάσεις το λογοτεχνικό του μεγαλείο. Είναι πάντα εκεί, απαστράπτων και φωτοβόλο βυθίζοντας σε, σε ενδόμυχες σκέψεις. Τι τον ενέπνευσε να γράψει την ιστορία αυτή; Πως πήγε ο ειρμός της σκέψης του όταν ξεκινούσε να τη γράφει; Τι σκεφτόταν όταν την έγγραφε; Πως είναι η ζωή όταν βλέπεις τα γεγονότα μέσα από τα μάτια ενός τόσου μεγαλοφυούς νου;
«Για φαντάσου ρε φίλε…» παραμίλησα κάνοντας μια παύση για λίγο από το διάβασμα. « Έχει πεθάνει το 1881, ακόμα και σήμερα, και χίλια και βάλε χρόνια μετά, θα διαβάζουμε ακόμα τα έργα του και το όνομά του, είναι και θα είναι πάντα γνωστό σε ολόκληρο πλανήτη! Τι επίτευγμα κι αυτό Θεέ μου!»
Κάθισα για λίγο αμίλητος με το βλέμμα στο κενό και σκεφτόμουν αυτό το τελευταίο που είπα, έχοντας το βιβλίο ανοικτό ακόμα. Το έκλεισα απότομα, έπιασα το κινητό και πήρα τον εκδότη μου.
«Ναι καλημέρα! Ο Λαουνάρος είμαι. Θέλω να μου κάνετε μια ενημέρωση για το πως πάνε οι πωλήσεις του βιβλίου μου…»
Δαμιανός Λαουνάρος