Blog

Οι πατεράδες σταματούν να βαράνε τα παιδιά τους.
Οι μανάδες στο σπίτι ψήνουν κουλούρια.

Άλλες μεγάλες, άλλες μικρές,
άλλες δυνατές και άλλες αδύναμες.

Πιαστήκαμε απροετοίμαστοι.
Πέσαν έξω τα παραμύθια που μας δίδαξαν.

Η διαταγή ήταν ξεκάθαρη: Βρείτε τους και εξολοθρεύστε τους και όσους από τους αμάχους προβάλλουν αντίσταση εκτελέστε τους επιτόπου!

Θα έρθει μια μέρα κάποτε, που σκοτάδι δεν θα υπάρχει.
Τα πάντα γύρω σου θα μοιάζουν φως
και μόνο αυτό θα βλέπεις και τίποτα άλλο πια…

Μπορεί ένας γάτος να σε κάνει να δεις όλες τις γάτες του κόσμου με άλλο μάτι; Κι όμως μπορεί! Για να μην παρεξηγηθώ, θα αναφέρω εξαρχής πως αδιαμφισβήτητα αγαπώ τα ζώα πολύ περισσότερο από το ανθρώπινο είδος…

Σε κάποιους αρέσει ο χορός, σε άλλους αρέσει το κολύμπι και σε κάποιους άλλους αρέσει το ποδήλατο. Ο καθένας έχει ένα χόμπι που έχει σχέση αμιγώς με τον αθλητισμό και τον οποίο τον βοηθάει να χαλαρώσει. Εμένα πάλι, μου αρέσει το τρέξιμο! Μου αποβάλλει την υπερένταση της καθημερινότητας και αποτελεί παρόμοια ψυχοθεραπεία κατά την γνώμη μου με το γράψιμο.

Την περασμένη Κυριακή είχα κανονίσει με φίλους να πάμε εκδρομή σε μια ορεινή κωμόπολη της Αττικής. Βαριόμουν εδώ που τα λέμε! Θα έπρεπε να σηκωθώ νωρίς και να φύγω χωρίς να έχω πιει καλά-καλά τον καφέ μου. Tο απεχθάνομαι αυτό!

Κοιλίτσα, αραιά μαλλιά, άσπρη γενειάδα, πονηρό χαμόγελο…
Σαν εξόριστος από την Καισαρεία, άι Βασίλης, που δεν πιστεύει στα Χριστούγεννα.
Για κάποιους αριστερός, αναρχικός.

Τείνω να πιστέψω όλο και περισσότερο, πως το χειρότερο με την πανδημία, δεν είναι οι εκατομμύρια θάνατοι που σκορπάει ανά τον κόσμο. Πριν αρχίσουν καλά-καλά να με λιθοβολούν για αυτό που λέω, να υπενθυμίσω πως για να πεθάνεις πρέπει πρώτα να έχεις ζήσει!

Ξύπνησα με πονοκέφαλο. Πιθανώς να ήταν από τα δόντια μου. Όλο μου το στόμα μου προκαλούσε μια μόνιμη δυσφορία. Μια εβδομάδα τώρα την πέρασα στην καρέκλα του οδοντιάτρου. Κληρονομική και ψυχοσωματική περιοδοντίτιδα η διάγνωση.