Εκ της ύλης ανάμνηση

Ένα ανεξάντλητο αλισβερίσι αντικειμένων η ζωή μας.

Ένα υλιστικό κουβάρι από άψυχα πράγματα που παράγονται, χρησιμοποιούνται, καταναλώνονται, αλλάζουν χέρια. Κάποια τα πετάμε αμέσως και δεν τα ξαναφέρνουμε στον νου μας. Με άλλα δενόμαστε και τα κρατάμε εσαεί. Κι υπάρχουν μερικά, ελάχιστα, που δεν τα ξεχνάμε ποτέ, ακόμα κι αν δεν μας ανήκουν.

Άψυχα αντικείμενα που μιλούν για έμψυχα όντα.

Η μάρκα των τσιγάρων ενός αγαπημένου προσώπου που έφυγε από τη ζωή. Το κασκόλ ενός φίλου. Η μπάλα που κλωτσούσες μικρός. Το ποδήλατο που δεν κατάφερες ποτέ να αγοράσεις. Η γόμα που σου δάνεισε κάποτε ο διπλανός σου. Ένα μπισκότο που μοιράστηκε μαζί σου μια συμμαθήτριά σου…

Το αντικείμενο καθαυτό μπορεί να έχει σπάσει, χαθεί, καταναλωθεί, εξαϋλωθεί. Μπορεί να βρίσκεται χρόνια σε ξένα χέρια ή να μην υπάρχει πια πουθενά. Η ύπαρξή του μέσα μας, ωστόσο, παραμένει.

Δεν καταλαμβάνει μεγάλο χώρο στην ψυχή μας. Μια γωνίτσα μόνο. Τόσο μικρή, που δεν παρεμβαίνει στην καθημερινότητά μας. Μπορεί να περάσουν χρόνια ολόκληρα χωρίς να το σκεφτούμε ούτε μία φορά.

Ώσπου μια μέρα το συναντάμε ξανά. Ενδεχομένως ούτε καν αυτό, αλλά κάτι που του μοιάζει. Πεταμένο στον δρόμο, σε μια διαφήμιση, σ’ ένα ράφι του σουπερμάρκετ…

Και τότε εκείνη η μικρή γωνίτσα γιγαντώνεται εκθετικά. Η ύλη μετουσιώνεται σε φορέα πνεύματος. Οι αναμνήσεις ξεχύνονται και μας παρασέρνουν σαν χείμαρρος. Επιστρέφουν στιγμές, λόγια, χειρονομίες, βλέμματα ανθρώπων που πέρασαν από τη ζωή μας. Μόνο που τώρα, μέσα από ένα τόσο δα αντικείμενο, αναγνωρίζουμε τα ίχνη που άφησαν σε αυτό που έχουμε γίνει.

Γιατί, στο κάτω κάτω, τι είναι μια ανάμνηση;

Ένα σύνολο συναισθημάτων που τροφοδοτούνται από λέξεις, χρώματα και μυρωδιές.

Ενίοτε και από αντικείμενα.

Δαμιανός Λαουνάρος