Κάποια στιγμή ένιωσα έντονα ένα βλέμμα καρφωμένο πάνω μου καθώς σέρβιρα. Νόμιζα ότι ήταν κάποιος πελάτης, που κάτι ήθελε να με ρωτήσει και ενώ έβαζα πάγο σε ποτήρια, σήκωσα και εγώ το βλέμμα μου να δω τι με ήθελαν. Ήταν εκείνη πάλι και είχε επιστρέψει στη μπάρα. Ξαφνιάστηκε που την κοίταξα απότομα. « Κάνε δουλειά σου. Δεν θέλω κάτι. Απλά είπα να καθίσω εδώ να πιω το ποτό μου.» μου είπε. Δεν της είπα κάτι. Ένα μισό χαμόγελο ζωγραφίστηκε μοναχά στο πρόσωπο μου, τοποθέτησα τα ποτήρια με τον πάγο μπροστά μου και συνέχισα να σερβίρω. Για μια ώρα συνεχίστηκε κατά αυτόν τον τρόπο η δουλειά. Εγώ σέρβιρα και έτρεχα πάνω κάτω και εκείνη είχε καρφωμένα τα μάτια της πάνω μου. Κάποιες στιγμές έβγαζε και μερικούς μικρούς αναστεναγμούς καθώς έπινε το ποτό της ενώ με κοιτούσε. Το είχα πάρει γραμμή που το πήγαινε αλλά μου φαινόταν αξιοπερίεργη η κατάσταση. Κι άλλες φορές στο παρελθόν με έχουν προσεγγίσει γυναίκες για να με φλερτάρουν πρώτα εκείνες αλλά αυτό το σκηνικό ήταν διαφορετικό. Ήταν βγαλμένο από άλλη εποχή. Είχε μια στάλα ρομαντισμού που δεν είχα συνηθίσει. Δεν κάθισε καθόλου με την παρέα της στο τραπέζι. Το πρόγραμμα δεν το παρακολούθησε καθόλου, όποιος και να έβγαινε να τραγουδήσει. Καθόταν στην μπάρα, μου παράγγελνε και απλά με κοιτούσε να σερβίρω αναστενάζοντας που και που. Ακόμα και όταν ήρθε μια φίλη της και της είπε με παράπονο να πάει επιτέλους να καθίσει στο τραπέζι, εκείνη της απάντησε κοφτά: « Εγώ θα κάτσω εδώ…». Η φίλη της τσαντίστηκε και έφυγε για το τραπέζι τους και δεν ξανά ήρθε.
Δαμιανός Λαουνάρος