Την Παρασκευή που μας πέρασε συμπλήρωσα 39 χρόνια ζωής και μια εσωτερική ροπή με ώθησε να βάλω τα μαθηματικά κάτω. Υπολογίζεις διαφορετικά τον χρόνο, όταν θυμάσαι πως έχουν υπάρξει στιγμές που ήσουν βέβαιος πως δεν θα τα κατάφερνες. Οι αριθμοί χάνουν την αξία τους και αποδυναμώνονται. Μετράς μόνο όσα άντεξες κι όσα κράτησες ζωντανά μέσα σου ενώ θα μπορούσες να τα αφήσεις να πεθάνουν.
Υπολόγισα λοιπόν πως έχω ζήσει: 468 μήνες, ή 2035 εβδομάδες, ή 14.245 ημέρες, ή 341.880 ώρες, ή 20.512.800 λεπτά, ή 1.230.768.000 δευτερόλεπτα στον πλανήτη Γη. Έχω βιώσει 156 εποχές με 39 καλοκαίρια. 39 φθινόπωρα, 39 χειμώνες και 39 ανοίξεις. Σε αυτό το διάστημα, συνέβησαν 482 Πανσέληνοι. Το φεγγάρι δηλαδή κατάφερε να γεμίσει περίπου 500 φορές κατά τη διάρκεια της έως τώρα ζωής μου. Πόσο ποιητικό μοιάζει αυτό!
Παράλληλα, το Τείχος του Βερολίνου έπεσε και έγινε ο πόλεμος του Κόλπου, η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε και έγινε ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία, γεννήθηκε το διαδίκτυο όπως το ξέρουμε σήμερα και έγινε ο πόλεμος στο Κόσοβο, η Ελλάδα μπήκε στη ζώνη του ευρώ, συνέβη η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου, έγινε ο πόλεμος στο Αφγανιστάν και μετά στο Ιράκ, εμφανίστηκαν κινητά, smartphones και social media, η ανθρωπότητα απέκτησε μόνιμη παρουσία στο διάστημα, πέρασε η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008, η υγειονομική κρίση του Covid-19, η τεχνητή νοημοσύνη μπήκε στην καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων, ξεκίνησε ο πόλεμος στην Ουκρανία, μετά στην Παλαιστίνη και οι πρόσφατες συγκρούσεις στην Μέση Ανατολή.
Όλα τα παραπάνω και άλλα τόσα, αντιστοιχούν στις 39 περιστροφές που διέγραψα γύρω από τον Ήλιο. Κάπου ανάμεσα σε αυτούς τους κύκλους, γέλασα, έκλαψα, νίκησα, έχασα, έμαθα, λάθεψα, χάρηκα, λυπήθηκα, πλήγωσα, πληγώθηκα, προβληματίστηκα…
Τα πιο σημαντικά μου επιτεύγματα όμως είναι πως συνέχισα και προπάντων πως άλλαξα! Άλλαξα πρόσωπα, φόβους, επιθυμίες, σπίτια και επαγγέλματα. Άλλαξα τον τρόπο που σκέφτομαι, που πράττω και που γράφω. Άλλαξα ακόμα και τον τρόπο που βλέπω. Και θα αλλάξω κι άλλο – το γνωρίζω εκ των προτέρων. Όπως γνωρίζω ότι δεν είμαι τίποτα παραπάνω από μια κουκίδα που προσπαθεί να αφήσει τα χνάρια της σε μια γωνιά του σύμπαντος.
Συνοψίζοντας, το παιδί του 1987 με τον ενήλικα του 2026 δεν μοιάζουν σχεδόν σε τίποτα. Κοιτούν όμως ακόμη τον ίδιο Ήλιο. Κι ίσως τελικά αυτό να είναι ζωή. Να αλλάζεις αδιάκοπα κάτω από ένα αστέρι που παραμένει ίδιο.
– Δαμιανός Λαουνάρος
Μάης 2026