Τα λαμπάκια στο απέναντι μπαλκόνι αναβοσβήνουν. Τα παρατηρώ από την καρέκλα του γραφείου μου. Ο ρυθμός τους δεν μοιάζει γνώριμος.
Το δέντρο στο σαλόνι μου, μοιάζει ξένο. Κάποιος άλλος το τοποθέτησε εδώ. Με ξένα στολίδια, ξένες γιρλάντες και ένα αστέρι θαμπό στη κορυφή. Μόνο τα καμένα του λαμπάκια, μοιάζουν να είναι δικά μου…
Κάποια στιγμή ένιωσα έντονα ένα βλέμμα καρφωμένο πάνω μου καθώς σέρβιρα. Νόμιζα ότι ήταν κάποιος πελάτης, που κάτι ήθελε να με ρωτήσει και ενώ έβαζα πάγο σε ποτήρια, σήκωσα και εγώ το βλέμμα μου να δω τι με ήθελαν. Ήταν εκείνη πάλι και είχε επιστρέψει στη μπάρα. Ξαφνιάστηκε που την κοίταξα απότομα. « Κάνε δουλειά σου. Δεν θέλω κάτι. Απλά είπα να καθίσω εδώ να πιω το ποτό μου.» μου είπε.
Συνέχισε να τρέχει. Εγώ ενστικτωδώς, κουνούσα τα πόδια μου σαν βλάκας λες και έκανα σουηδική γυμναστική, προσπαθώντας να πατήσω φρένο από την θέση του συνοδηγού. Σκέφτηκα να της τραβήξω το χειρόφρενο. Από την ταχύτητα που έτρεχε θα γυρνούσε τετ-α-κε το αυτοκίνητο και μπορεί και τούμπα. Σκέφτηκα να της τραβήξω το τιμόνι. Δεν το έκανα γιατί, στην κατάσταση που ήταν, δεν θα το είχε σε τίποτα να μας ρίξει επίτηδες σε καμιά κολώνα…
Πολλές φορές συλλογίστηκα, ότι ίσως να έπρεπε να είχα σηκώσει το τηλέφωνο εκείνο το απόγευμα προς τέρψη δική τους. Να τους έδινα την ευκαιρία να ολοκλήρωναν το πολυπόθητο τους σχέδιο που έμεινε στη μέση. Να στεκόμουν μπροστά τους, παραδομένος στο μένος τους, και να τις άφηνα να μου έσπαγαν πράγματα πετώντας τα πάνω μου. Να τις άφηνα να φώναζαν και να έμπηγαν τα νύχια τους στο δέρμα μου με μανία…
