Blog

Με έντυνε, με στόλιζε και με έπαιρνε μαζί της στην εκκλησία της γειτονιάς απ’ όταν άρχιζαν οι χαιρετισμοί.

Τα μεγαλύτερα αδέρφια μιας οικογένειας ποτέ δεν θα μπορέσουν να ταυτιστούν με τα μικρότερα. Είμαστε μια αυτόνομη κατηγορία από μόνοι μας.

“Αγαπητέ κ. Λαουνάρο
Θα θέλαμε να σας συγχαρούμε καθώς το ποίημα σας που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό μας

Οικονομική κρίση… Τι εποχές κι αυτές; Θυμάμαι που γυρνούσα σαν το αγρίμι αναζητώντας λόγο ύπαρξης μέσα στο χάος που επικρατούσε.

Η δυστυχία
είναι προϊόν
βρώσιμο
Μαζεύει όρνεα
τριγύρω της

Τον γνώρισα ένα απόγευμα, σε μια αλάνα κοντά στο σπίτι του, δίπλα από τις γραμμές των τραίνων. Παίξαμε για κάμποση ώρα κλωτσώντας μια λαστιχένια μπάλα, και κάτι τρελά κοκόρια που ήταν αμολημένα εκεί…

Παραμιλούσα τόσο δυνατά που κατάφερα να με ξυπνήσω. Έβλεπα στον ύπνο μου πως ήμουν στο νησί, κι είχα προσλάβει μια κοπέλα από την Αυστραλία, η οποία είχε έρθει για δουλειά τόσο σκνίπα από το μεθύσι, που ξερνοβολούσε όπου σταθεί και όπου βρεθεί…

Τη στιγμή που τα γράφω αυτά τα χέρια μου τρέμουν… Για να ηρεμήσω, πίνω μια κούπα ζεστού καφέ και ρουφάω απανωτές τζούρες από το ηλεκτρονικό τσιγάρο.

Wherever you go it’s always there
Whatever you do it sneaks up on you from round the corner

Η ζωή είναι ένα ποδήλατο με μια ρόδα
κι εμείς κάνουμε πετάλι..

Το χιόνι έπεφτε ρυθμικά στο οδόστρωμα, κάνοντας τις νιφάδες να μοιάζουν με αγγέλους που χορεύουν βαλς.

Επιθυμούν να με πλάσσουν
να μου δώσουν μορφή