Blog

Πυροβολισμοί, διαδηλώσεις
κοινωνικός διχασμός

Μοιάζει τόσο αλλόκοτος ο κόσμος

Κάποτε, ρώτησα έναν περαστικό, προς τα που να πάω
και μου είπε «προς τα εκεί που πάνε οι πολλοί».

Όταν τα πάντα μέσα σου καταρρέουν
και ένα σαράκι ροκανίζει
το μεδούλι της ψυχής σου.

Τα καταφέρνω καλά τις περισσότερες φορές που λες…
Στις γιορτές για παράδειγμα είχα βρει την λύση να μην επηρεάζομαι από την απουσία σου.

Καμιά φορά κάθομαι και σκέφτομαι πως ζω μονίμως σε μια μεγάλη πλάνη!

Όταν ο ουρανός σκοτεινιάζει
και όλα μοιάζουν μαύρα
και το φως τριγύρω σου λιγοστεύει
εσύ προχώρα.

Ήρθαν να μου ευχηθούν.
Είχαν φέρει μαζί και τον γιο τους που τον είχα βαφτίσει.

Ζω για να δουλεύω ή δουλεύω για να ζω; Ή για να το θέσω αλλιώς, ζω ή απλά υπάρχω;

Δεν κοστίζει τίποτα.
Κάποιους τους κρατάει στη ζωή

Χρειάζεται να πέσεις.
Να πονέσεις.

Οι πατεράδες σταματούν να βαράνε τα παιδιά τους.
Οι μανάδες στο σπίτι ψήνουν κουλούρια.